صد ساله

خودم عروسکم یا سایه ام

فرقی نمی کند

خاک گلدانمان یکی بود

صد سال غم

                  منُ سایهُ نفهمی عروسک

مرز دستهایمان بود

                  و رطوبت خاک گلدان

                                               راز چشمانم

حالا گلدان

               خبر چین شده

         مرزی میان

اشک های منُ گلدان نمانده...

*******************************************************************

عمرش

            با دفتر فالی گذشت

  خرافات الاچیق ذهنش

                         همان که

                   نبض زندگیش بود

افتاب مرگش

           طلوع کرد

 لحظه ی به خاک سپردنش

                     دفتر فال خرافاتی بود

بازی خاک با تنش

            نمایشی دیدنی

                      که قاف قبر را

                                          تنگ می کرد

باور نمی کرد    

                    در امواج رادیویی ذهنش

مرگ تنها موجی که

                       پارازیت داشت.


 

نوشته شده توسط لیلا خرّم(بهاره) در جمعه دهم اسفند 1386 ساعت 17:40 موضوع | لینک ثابت